میخانه ی ایران شده ویرانه ، ولی باز

امروز امیــــــــــــر در میخانه تویی تو

آن ساقی صاحب نظر شهره ی آفاق

بر طبق نظرسنجــــی رایانه تویی تو

آن کس که ز لطفش ز «می» ناب عدالت

داده به همه یک دو ســه پیمانه تویی تو

آنکس که به هرکس که نخورده است ازاین«می»

داده عوضــــــــــش از خـــــــم یارانــــــــه تویی تو

مام وطن از غصه کچل گشت و هم اکنون

آن کس که به زلفش بزند شــانه تویی تو

آن کس که سفر کردن از این شهر به آن شهر

بهرش شــــــده یک عادت ماهانـــــه تویی تو

آن کس که اگر صبح توی دهلی هند است

عصرش بود   اندر ســـقز  و  بانه  تویی تو

آن کس که توی کوره دهات مالزی هم

تشریف ببرده   است  ملوکانه تویی تو

از بهر فلان بیوه زن کشــــــــــور ســــودان

آن کس که بسازد دو سه تا خانه تویی تو

گر هست بدهکاری در   بورکینافاسو

آن کس که برایش بزند چانه تویی تو

آن کس که به خرداد مه و تیر  بپوشد

کاپیشن و پوشاک زمستانه تویی تو

آن کس که ز جیبش بدهد سکه که با آن

عباس  شــود همــســــر فرزانـه تویی تو

آن کس که به خرجش عوض ماه عسل شان

رفتند به  حج اصــــــغر  و  پروانه   تویـــی تو

آن کس که جدا گشته حسابش ز «خلیفه»

چون دوخته یک   کیسه جداگانه   تویی تو

مرغ دل ما گرچـــه فقط می خورد انجیر

آن کس که بریزد به رهش دانه تویی تو

این بوش دهاتی به همه گفته که : آن کاو

کوبد هــــمه دم  آب توی  یانــه   تویی تو

آن کس که برد نفت سر سفره که نوشند

مردم عوض چایـــــــی صبحــــانه تویی تو

قافیه چون تنگ و ردیف است چو ناجور

گویم که تویی عاقـل و دیوانه منم من !